چشاتو وا نکن اينجا، هيچ چي ديدن نداره

صداي سکوت لحظه ها، شنيدن نـداره

توي آسموني که کرکسا پرواز مي‌کنن

ديگه هيچ شاپرکي، حس پريدن نداره

دستاي نجيب باغچه، خيلي وقته خاليه

از تو گلدون، گلاي کاغذي چيدن نداره

بذار باد بياد، تموم دنيا زير و رو بشه

قلباي آهني که، ديگه تپيدن نداره

خيلي وقته، قصه ي اسب سفيد، کهنه شده

وقتي که آخر ِ جاده‌ها رسيدن نداره

نقض قانون آدم‌ بزرگا جـُرمه، عزيزم

چشاتو وا نکن، اينجا هيچ چي ديدن نداره

نظر یادتون نره

ورق مي خورد شب، با پنجه ي تقدير در باران

و مي رقصيد عطرِ كال كاج پير در باران

نگاه بـركه، سرشار از تب روياي وارونه

و مي روييد از ژرفاي آن تصوير در باران

ميان چشم ها مانده ست سرگردان، هزاران سال

خمار خواب هاي خيس و بي تعبير در باران

دل و يك گوشوار كاغذي، انگيزه ي بودن

و من، باران نديده، دختري دلگير در باران

صداي خيس مردي در گلوي تار مي روئيد

كسي مثل خودم، مثل خودش درگير در باران

به جرم بي گناهي، دارهاي چشم ها مي دوخت

به سرتاپاي من، يك درد دامنگير در باران

غمي كم كم خودش را در رگ ديوانه ام مي ريخت

جنون بود و تب رقاصي زنجير در باران

جنون بود آن شب و آئينه اي صد پاره در دستم

ومن حل مي شدم با آيه ي تكثير در باران

نظر یادتون نره

مخواه از رخ ماهت نگاه بردارم

مخواه چشم بپوشم، مخواه بردارم

اگر به يـُمن قدمهاي مهربانت نيست

بگو که سجده از اين قبله گاه بردارم

مگر بهشت نگاه تو عاشقم بکند

که دست از سر نقد گناه بردارم

گناه هرچه دلم بشکند به گردن توست

گناه هر قدمي اشتباه بردارم

تو قرص ماهي و  من کودکي که مي خواهم

به قدر کاسه اي از حوض ماه بردارم

بيا که چشم جهاني هنوز منتظر است

بيا که دست از اين اشک و آه بردارم

نظر یادتون نره

با تو  حكايتي دگر

اين دل ما به سر كند

شب سياه قصه را

هواي تو سحر كند

باور ما نمي‌شود

در سر ما نمي‌رود

از گذر سينه‌ي ما

يار دگر گذر كند

شكوه  بسي شنيده ام

از دل درد كشيده ام

كور شوم جز تو اگر

زمزمه اي دگر كند

چاره‌ي كار ما تويي

ياور و يار ما تويي

توبه نمي‌كند اثر

مجرم آزاده منم

قاضي دادگاه تويي

حكم سحرگاه تويي

مقصد و مقصودم تويي

عشقم و معبودم تويي

از تو حذر نمي‌كنم

سايه‌ي مگر سفر كند

نظر یادتون نره

هــي پـشـت پـنـجــره مي آيـم

شـايـد، نـشــانـي از تـــو بـجــويــم

هــي پـشت پنجـــره مي آيم

شايد، شـمـيـم پـيـرهـنـت را

کالسـکـه ي نـســيــم، فـرو آرد...

هــي چـشـم خـود، بـه جــاده مي دوزم

زان دور دست سـاکـــت و وهــم آلـــود

گــــرد و غـبــار پــاي ســـواري نيـسـت ؟

آيـــا، کبــوتــر صـحـرايــي

زان ســوي ابــري بــارانــي

مـکـتــوب يــار؛

نـيـاورده ســت ؟

هــي پشـت پـنجــره مي آيم

هـي پـشـت پنجــره مي آيـــم...

نظر یادتون نره

سياوش قميشي

نظر یادتون نره

اصلا چرا دروغ، همين پيش پاي تو

گفتم که يک غزل بنويسم براي تو

احساس مي کنم که کمي پيرتر شدم

احساس مي کنم که شدم مبتلاي تو

برگرد و هر چقدر  دلت خواست بد بگو

دل مي دهم دوباره به طعم صداي تو

از قول من بگو به دلت  نرم تر شود

بي فايده ست اين همه دوري، فداي تو!

درياي من ! به ابر سپـردم بيـاورد :

يک آسمان ، بهانه ي باران براي تو

ناقابل است ، بيشتر از اين نداشتم

رخصت بده نفس بکشم در هواي تو

نظر یادتون نره